Leven zonder stress, kan dat?

Leven zonder stress, kan dat?

Stress, soms lijkt het wel of het er echt ‘gewoon’ bij hoort in het leven. Dat zonder stress je leven bijna niet compleet is. Op adrenaline maar ‘door – door – door’, presteren, deadlines halen.

Van kleins af aan is er al zo ontzettend veel dat je ‘moet’. Eerst je zwemdiploma, dat typediploma is echt onontbeerlijk, sportclubje natúúrlijk ook en laten we niet vergeten dat een basis muzikale ontwikkeling er ook echt bij hoort. En dat je het op school goed doet, braaf je huiswerk maakt en een zo hoog mogelijke opleiding gaat doen, dat staat als een paal boven water. Dan nog alle sociale verplichtingen en wanneer mag je nu eindelijk eens even spelen, niks doen, gewoon jezelf zijn? Dat stress ‘er blijkbaar bij hoort’ is dus iets dat je al heel jong ‘leert’.

Dit stramien sluipt stiekem, stap voor stap, je verdere leven in. Er is zoveel dat MOET, leuk is, erbij hoort, van je verwacht wordt en vergeet niet: wat jij van jezelf eist. Tijd om te herstellen, tijd om eens even stil te staan bij waar je nu staat, tijd om niks te doen, tijd om eens even te luisteren naar je lijf:
‘Tja, DAAR heb ik geen TIJD voor!’ Met alle gevolgen van dien.

Jouw  lichaam is werkelijk een pareltje van sublieme ‘techniek’ dat haarfijn aangeeft wanneer er iets niet klopt. Dat het nodig is om het rustig aan te doen, misschien zelfs wel te stoppen met waar je nu mee bezig bent.

Je lijf geeft je eerst kleine (stress)signalen, die je mogelijk negeert en wordt hierdoor (door jou) gedwongen steeds stevigere maatregelen te nemen. Werkelijk zo’n ontzettend ingenieus systeem, iets waar ik me bijna dagelijks over verwonder. Meestal over het feit dat het eigenlijk niet te bevatten is dat het überhaupt werkt. Dat alles goed gaat en optimaal samenwerkt. Maar ook hoe ontzettend knap van je lichaam dat het uit zichzelf aan de slag gaat om het probleem op te lossen dat jij zelf hebt veroorzaakt.

Je lichaam zal steeds een stap verder gaan en van oppervlakkige problemen aan de buitenkant zal dit verschuiven naar steeds hardnekkigere problemen aan de binnenkant. Je wordt echt ziek, krijgt chronisch last, je lijf trekt steeds meer aan de noodrem.

Maar ja, daarnaar luisteren!? Das dan weer een heel ander verhaal!
‘Zo’n vaart zal het toch wel niet lopen zeker?’
‘Waar ik nu last van heb, heeft toch zeker niks te maken met de keuzes die ik maak in mijn leven?’
‘Ik heb nu echt geen tijd om ‘ziek’ te zijn.., en door!!!! Ik moet nl nog…’

Herken je dit? Ik wel in ieder geval! Maar het heeft me wel een paar jaar (!) gekost om het toe te laten. En eerlijk is eerlijk, uiteindelijk had ik ook geen keus meer, mijn lijf koos voor mij omdat ik mijn kop in het zand stak. Blijkt maar weer eens dat niet kiezen ook een keuze is!

Mijn verhaal: na eerst jarenlang met heel veel plezier, energie en ambitie mijn werk te hebben gedaan, merkte ik de laatste paar jaren dat het plezier er niet meer was. Ik haalde niet meer de voldoening uit mijn werk zoals ik wel wilde voelen!
Wat ik wel ergens in mijn onderbewuste al registreerde was dat ik moe was. Maar durfde er niet naar durfde kijken, bang voor de consequenties. Was zelfs zo moe dat op een gegeven moment de energie voor de ‘leuke’ dingen in het leven er nauwelijks nog was. Gaandeweg ging ik ook ervaren dat ik ’s morgens al moe opstond, met eigenlijk te weinig energie om lekker aan de slag te gaan. ’s Nachts wel goed doorslapen, maar veel zweten, soms ook een onfrisse lichaamsgeur (hé, heb ik anders nooit). Dagen lang ineens last van diarree, terwijl ik niet echt iets kon bedenken waar dat door zou kunnen komen. En door!

Gedurende deze jaren was ik ook kind aan huis bij ‘mijn’ osteopaat, voor de zoveelste beknelde zenuw in mijn onderrug. Alles zat vast, veel pijn, dus pijnstillers en.., door! ‘Maar ja, dat kwam natuurlijk door het vele zittende werk. Waar anders van?’
En bij de apotheek kon ik bijna op de stoep blijven staan voor mijn volgende lading migraine tabletten. Met een beetje pech heb ik vele weken gehad van zeker 3 migraine aanvallen in de week. Natuurlijk wel op mijn vrije dagen, zodat ik in ieder geval op mijn werk weer van de partij was en beschikbaar!

Na 3,5 jaar was de koek op! Kan nog steeds niet anders zeggen dan dat ik mijn lijf ontzettend dankbaar ben voor het feit dat zij er op een gegeven moment de stekker uit heeft getrokken. Heb daadwerkelijk mogen doorvoelen wat een burn-out met je doet (en hoe leeg mijn vat eigenlijk wel niet was). En toen pas, stap voor stap, mijn nieuwe wijsheid omgezet in de Daadkracht om voor mijn Ideaal te gaan.

Ervaar jij stress, herken je iets uit mijn verhaal? Ben je moe, mis jij je vroegere enthousiasme, wil je (weer) de dingen doen waar jij blij van wordt? Kortom: wil jij de regie over je eigen leven stevig in handen nemen en ontdekken dat stress NIET ‘gewoon’ erbij hoort?

Dit is jouw kans om niet te kiezen voor ‘En…, door!’, maar jezelf serieus te nemen!
Een leven zonder stress.., JA dat Kan!
Voor meer informatie en om je aan te melden: Gratis Cursus ‘De Tijd Vliegt, maar jij bent de piloot’.