Weet jij wanneer je het allerbeste leert?

Weet jij wanneer je het allerbeste leert?

Iets nieuws leren doe je onder specifieke omstandigheden. Kan jij voor jezelf bedenken hoe jouw ideale leeromgeving eruit ziet? Wat is er voor nodig om tot leren te komen? En wanneer is er juist totaal géén sprake van leren? Grofweg kun je jouw leven verdelen in 3 zones, waar leren juist wel of niet de ideale omstandigheden kent om tot ontwikkeling te komen.
Drie leer zones

In welke van deze 3 zones denk je dat jij het beste tot leren komt?

 

COMFORT ZONE

In deze omstandigheden voel jij je heerlijk, alles verloopt naar wens. Je leven ziet en voelt comfortabel. Je voelt je veilig en geniet van dat wat er is. In het klein kan dit een heerlijk relax avondje op de bank zijn met een heerlijk boek, verse thee en een stukje chocola.
Mmmm.., zucht.., totale ontspanning.
In ruimer opzicht kan je ook denken aan je leven waarin je tevreden bent met je werk en je privé omstandigheden. Je hebt geen geldzorgen, je bent gezond en het gaat goed met jou en de mensen om je heen. Je leven is in balans.

Dit klinkt verrukkelijk en dat is het natuurlijk ook. Een zone om bijna kwijlend naar uit te kijken, geen stress, geen spanning. Je zou denken dat de omstandigheden voor leren in deze zone ideaal zijn. LIJKT!
Want.., in deze zone zijn er geen prikkels. Er is geen wens of uitdaging tot leren. Dus als je leven er altijd zo uitziet mis je een drive en grote kans dat het dan uiteindelijk zelfs saai wordt.
Het kan zelfs ook een vlucht zijn. Zelfs als het echt niet allemaal perfect is, is soms de angst voor het onbekende zo groot dat het veel veiliger voelt om gewoon lekker te blijven zitten waar je zit.

Belangrijk is dat jij je dit realiseert en zo lang als dit een bewuste keuze is, is het prima. Na een periode van hard werken of van ziek zijn, kies je er dan bijv. voor om nu even een periode op pauze te gaan staan.

 

GEVAAR ZONE

Wanneer jij je in deze situatie bevindt is er geen tijd voor leren. Er is sprake van gevaar, misschien zelfs wel van grote paniek. Je handelt gewoon, vanuit een reflex, primair! Wanneer je kind bijv. zonder te kijken de straat op wil vliegen en jij ziet dat er net een auto aan komt… Dan is er geen tijd voor een verkeersles en ook niet voor een pedagogisch gesprek. Dan handel je en pak jij je kind bij de arm en trekt haar terug op de stoep.

Hetzelfde geldt voor een brandend huis, de waterleiding die gesprongen is, of je auto (met jou erin) die in het water geraakt is. Dit is niet het juiste moment om in alle rust een handleiding te gaan lezen of een cursus te gaan volgen. Je handelt, jouw brein ervaart niet de ruimte om kennis tot je te nemen.

Ditzelfde geldt ook voor een situatie waar jij niet letterlijk gevaar ervaart, maar waar de situatie in figuurlijke zin niet veilig is. Zoals bijv. in een groep waar je niet welkom bent, of op een plek waar je zelf absoluut NIET voor gekozen hebt en dus niet wil zijn. Je blokkeert en staat niet open voor leren omdat hier jouw interesse totaal niet ligt of omdat het veel te moeilijk voor je is.

In deze fase is het gevoel van onveiligheid gewoonweg te groot en is er geen sprake van leren. Achteraf kan je er mogelijk best een les uithalen, maar niet in het moment zelf.

 

DISCOMFORT

Leren vindt plaats op het moment dat je jezelf (net) niet helemaal veilig voelt. Er ligt een uitdaging voor je, je voelt spanning.
Je ervaart dat er iets is dat je eigenlijk anders zou willen, je bent niet tevreden.
Of je ontdekt dat er iets is dat je eigenlijk zou willen kunnen, maar dat is nu nog niet het geval.

Je ervaart dus ergens pijn waar je vanaf wil, of je ontdekt dat je een wens hebt om iets moois te realiseren, maar waar je nu nog niet de juiste expertise voor in huis hebt.

Leren

In de fase van discomfort ligt er een uitdaging, je wordt getriggerd en je voelt ook een bepaalde mate van spanning en onveiligheid. Want JA,  er ligt iets voor je dat je nog niet kent of kunt, ergens waar je nog nooit geweest bent. En dat zorgt mogelijk voor licht knikkende knieën. Je staat voor een deur en je weet niet precies wat daar achter zit, of je het wel gaat kunnen. Misschien voel je wel twijfel en onzekerheid.

 

LEREN IN DE DISCOMFORT ZONE

Juist dit is echter nodig om tot leren te komen. Je leert niet als alles chill is en je leert niet als je in (levens)gevaar bent. Leren doe je wanneer er voor je neus iets is dat minimaal 1 stap van je af is. Maar afhankelijk van welk type mens jij bent kan het ook zo zijn dat jij de grenzen opzoekt en een behoorlijke uitdaging en/of gevaar niet uit de weg gaat. Of misschien zelfs wel nodig hebt om in actie te kunnen komen.

De fase van discomfort is breed. Kies jij meer voor veiligheid en start jouw leren dus ergens dicht in de buurt van de groene zone? Zet jij kleine stapjes en wil je graag zeker weten dat wat je doet tot succes leidt? Prima, dan is dit jouw manier van  leren.

Ben jij meer een doener en een durfal? Dan spring jij waarschijnlijk gewoon midden in die nieuwe uitdaging en zie je wel wat er onderweg wel of niet op je pad verschijnt. Je start mogelijk al ergens behoorlijk naar rechts, waar oranje al donker oranje is en zelfs neigt naar rood.

 

EEN PAAR VRAGEN VOOR JOU:

Wanneer zat jij voor het laatst in de groene zone? Of zit je er nu? Had/heb je het nodig?
Wat is jouw voorkeursaanpak bij leren? Meer richting groen of juist richting rood?
Ben je daar tevreden mee of overweeg je eens een andere aanpak?
Wat is het eerstvolgende dat jij graag wil leren?
Ik lees graag je reactie,

 

Onrust, hoe pak je dit gevoel aan?

Onrust, hoe pak je dit gevoel aan?

Onrust.., is dat iets dat jij wel eens voelt? Twijfel jij ook wel eens of het je wel allemaal gaat lukken? Of je wel het goede doet? Of jij wel de juiste persoon bent en kunt zijn om dat bepaalde resultaat neer te zetten? Ik wel in ieder geval, vanmorgen nog! En om dan van onrust via compassie weer naar de juiste actie te kunnen gaan,  is toch wel een vreemde kronkel! Of toch niet?

 

Onrust

Vanmorgen was voor mij weer eens zo’n dag. De onrust giert door mijn lijf. Waar ik gisteren tijdens het werken nog dacht dat ik goed bezig was, twijfel ik vandaag over alles. Ik voel onrust, maar dat is maar de laag aan de oppervlakte. Waar komt die onrust vandaan? Voor mij geldt dat mijn onrust een voortvloeisel is van mijn enorm kritisch zijn op mezelf. Het is zelden goed genoeg en het gaat zelden snel genoeg. En als ik in die spiraal zit voel ik de onrust thermometer stijgen.., drastisch stijgen. En dat is niet fijn! Toch is er ook een andere kant.

 

Een gevoel van onrust en kritisch zijn.., helpt!

Zelf vond ik het altijd een beetje ‘grrrrr’ klinken als ik hoorde dat iemand zei: Accepteer je onrust, accepteer je onzekerheid, accepteer je kritisch zijn op jezelf. Ja duh!!!
Door de jaren heen wat wijzer geworden, maakt dat ik er nu wel iets mee kan. Ik snap het en ben het er zelfs mee eens. Daar begint het om er anders mee om te kunnen gaan.

Want.., ik kan het wel proberen te negeren, vaak geprobeerd zelfs. Dat kost me echter alleen maar heel veel negatieve energie. En.., het heeft geen nut, want het gevoel, die gedachte is er toch echt! Sterker nog, die onrust die ik voel omdat het niet snel goed genoeg is, heeft ook een positieve kant. Die heeft me al heel ver gebracht. Het maakt nl. dat ik hard werk en kwaliteit lever. Het helpt om mijn werk goed te doen. Dat is mooi, maakt me ook met regelmaat trots op wat ik doe. En van daaruit is mezelf accepteren ineens een stuk gemakkelijker, want het brengt me ook iets.

Ik voel onrust, voel me onzeker en ben kritisch. En dat is oké!

Van jezelf houden

 

Helpt het me NU ook?

Vanmorgen merk ik dat het me niet helpt. Want als ik daar te ver in doorschiet (en dat doe ik nu dus), blokkeer ik. Voel ik de stress stijgen en zorgt mijn onrust ervoor dat ik gister lastig in slaap viel en nu niet weet wat te doen. Waar te beginnen. Dat deel van mij, wat en wie ik OOK ben, helpt me vandaag dus niet.
Blijkbaar heb ik iets anders nodig. Hmmm., wat heb ik nu nodig? En hé.., al mijmerend komt in me op dat ik kan kiezen. Ik kan vandaag voor iets anders kiezen, iets dat me voor nu WEL op weg helpt.

 

Compassie

Het eerste dat in me opkomt, vanuit de gedachte van kritisch op mezelf zijn, is compassie. Niet meteen heel gemakkelijk, het tegenovergestelde van kritisch zijn zelfs. Het eerste wat er dan ook gebeurt is lichte weerstand: zo van.., leuk bedacht Jane, maar zo gemakkelijk werkt het natuurlijk niet!
Toch schiet me dit woord met een reden te binnen, ga ik vanuit. Al verder mijmerend zie ik het deel van het woord dat mijn aandacht trekt.., PASSIE. Jaaaa!
Passie maakt dat ik eigenlijk meteen energie krijg, enthousiast word. De letterlijk gevoelde blokkade wordt zachter en verdwijnt. Nu heb ik niet pushen nodig om van mijn onrust af te komen, maar werken vanuit mijn passie en vanuit compassie.

En jawel, een nieuw blog is geboren. Ik heb mijn onrust bekeken en onderzocht, kwam uiteindelijk terecht bij (com)passie als dat wat ik nu nodig heb en.., ik kan aan de slag. Mijn onrust is voor nu verdwenen, tot een volgende keer me weer iets anders triggert natuurlijk. Zo gaat dat, steeds ontstaat er een diepere laag waarop je hetzelfde thema weer mag tegenkomen!

 

Herken jij de onrust waar ik het over heb en levert je dit ook soms stress op? Maakt het je passief, blokkeer je en word je onzeker?

Je hebt iets te kiezen, jij kan er zelf iets aan doen. Wil je concreet aan de slag, dan is mijn GRATIS E-cursus ‘De tijd vliegt, maar jij bent de piloot’, misschien iets voor jou. Je leert hoe onrust en stress er voor jou uitziet en HOE jij er zelf iets aan kan doen.
Klik op de afbeelding voor meer info én om je aan te melden natuurlijk!

stress