Fouten maken MOET!

Fouten maken MOET!

Fouten maken, vind jij dat ook zo verschrikkelijk?

Wanneer je iets nieuws gaat doen, er iets spannends staat te gebeuren bestaat de kans dat er allerlei catastrofale fantasieën en/of dwingende voorwaarden in je hoofd voorbij komen. Allemaal zaken die je belemmeren in de uitvoering, je tegenhouden om stappen te zetten, of die je beperken in wat feitelijk mogelijk is.


Catastrofale fantasie

Dit zijn allemaal verschillende gedachtes en ideeën van zaken die volgens jou per se NIET mogen gebeuren:

  • Hoe wil je niet gezien worden?
  • Waar heb je weerstand tegen?
  • Wat mogen ze niet van je ontdekken?
  • Hoe mag de ander (je kind, partner, collega) niet zijn?

 

Dwingende voorwaarde

Waar moet per se aan voldaan worden?:

  • Wat moet de uitkomst zijn?
  • Hoe moet je zelf zijn?
  • Hoe moet de ander zich gedragen?
  • Welke relatie moet er zijn?
  • Hoe snel moet het gaan?

 

Waarom fouten maken MOET!

Mogelijk zorgen bovenstaande gedachtes ervoor dat je niet eens aan iets nieuws begint, of op zijn minst dat je niet het maximale uit jezelf haalt. Als je niet aan iets nieuws begint heb je het mega grote voordeel.., dat er inderdaad ook niets fout kan gaan. Hè hè.., dat is heerlijk!

Tegelijkertijd kleven er echter ook (minimaal) twee hele grote nadelen aan ‘niks doen’:
Zoals je al in mijn blog ( https://www.janeschlijper.nl/weet-wanneer-allerbeste-leert/  ), hebt kunnen lezen, vindt leren, groeien, ontwikkelen ALLEEN maar plaats in je discomfort zone. Als je per se geen fouten wil maken, gebeurt er dus ook niks, sta je stil. Niet even, maar constant.., geen groei, geen ontwikkeling.

 

Dus:


En daar hoort fouten maken dus onlosmakelijk bij!

Je tweede grote verlies bij deze houding is: je onthoudt de ander de kans om van jou te leren en wat jij eigenlijk te geven hebt. Jouw wijze les, jouw kracht, jouw kwetsbaarheid, jouw inzicht.
Hmmm, er is dus niet alleen een verlies voor jou, maar ook voor de ander.

 

Welke wijze les mocht ik leren?

Voor mij is (en heel langzaam aan ook steeds meer ‘was’, gelukkig!) het maken van fouten het meest verschrikkelijke dat me kan overkomen. Ik zal en moet het eerst helemaal in de vingers hebben voordat…

Want anders ga ik af;
Vindt de ander mij niet goed genoeg;
Ontdekt de ander dat ik het vaak ook niet weet

Op een hele koude ochtend ergens in januari ging ik een rondje rennen in het bos, zoals ik wel vaker doe (Weet dat ik heel graag sport, dan ook graag flink zweet, maar niet graag ‘vies’ word). Na een minuut of 8 rennen liep ik op het pad, met rechts van me het grote water en links van me een klein beekje, anderhalve meter lager dan dat het pad ligt. Midden op het pad staat een dikke boom en daar kun je links of rechts langs. Eigenlijk pak ik altijd rechts en die ochtend beslis ik ineens, in een split second, links te nemen. Terwijl ik zo’n beetje de eerste stap links van de boom zet stamp ik met mijn rechtervoet tegen de wortel van de boom en struikel. Meteen merk ik dat mijn linkervoet ergens in de lucht zweef.. en ik.., jawel.., die eerder genoemde anderhalve meter naar beneden kukel.

‘Oh nee, oh nee, kijk mij nou’, schiet nog door mijn hoofd terwijl ik met twee voeten naast elkaar in de beek land. Door de flinke sprong en het hoogteverschil verlies ik mijn evenwicht en val achterover zodat ik tot aan mijn middel in STEENKOUD water zit. Behalve dat ik werkelijk naar lucht zit te happen omdat het zo ontzettend koud is realiseer ik me ook meteen hoe hilarisch dit eruit moet zien en krijg acuut de slappe lach.
Wat nu? Ik ben nat, heel erg vies, steenkoud en zit anderhalve meter ‘onder de grond’.

Ben snel gaan staan en heb eens goed om me heen gekeken. Een stukje verder stond een klein boompje langs de kant van de beek waar ik me aan op kon trekken (heb wel eerst goed gespiekt of er niet links of rechts op het pad iemand aan kwam, hi hi). Wel meteen besloten me om te draaien en terug naar huis te rennen. GELUKKIG had ik een zwarte renbroek aan en zag je niet hoe vies ik was. Onderweg nog verschillende mensen tegengekomen die ik met een grijns op mijn gezicht vriendelijk een goedemorgen gewenst heb. Weet niet of ze mij geroken hebben nadat we elkaar gepasseerd waren?

Tijdens het terug naar huis rennen ging er meteen door mijn hoofd: Waarom is dit gebeurd en wat heb ik hieruit te leren? Eigenlijk kwam het antwoord meteen binnen en de rest van de dag kreeg ik de grijns niet meer van mijn gezicht af. En eigenlijk nu nog steeds niet als ik er weer aan terug denk.

 

Wat heb ik mogen leren, ervaren van mijn fouten?:

Doe eens iets anders, iets nieuws, dan dat je gewend bent, want pas dan is leren mogelijk (ga links van de boom).
ALS het dan toch fout gaat heb ik altijd mijn humor die ‘het probleem’ meteen een stuk lichter maakt. Als ik val.., sta ik gewoon weer op (ruggengraat genoeg). Ik overzie het geheel en ga op zoek naar oplossingen (de boom een eindje verderop). Na het kiezen van een oplossing kom ik in actie en voer uit (uit de beek klimmen, terug naar huis rennen, de renkleding wassen en ik in de douche). Na afloop reflecteer ik op het hele voorval en haal eruit wat ik ervan te leren heb en/of wat een volgende keer anders te doen.

Conclusies:
Op de eerste plaats vergaat de wereld vergaat niet als ik een fout maak (dat gevoel had ik wel altijd).
Ik heb allerlei waardevolle kwaliteiten in huis om ‘mijn fout’ te herstellen. Vertrouw dus op mij!
Van fouten maken kan je leren, in mijn geval een paar mooie inzichten.

 

VRAAG aan jou:

Hoe sta jij ten opzichte van ‘fouten maken’? Heb je er een haat of een liefde verhouding mee?
Laat het me weten in een reactie hieronder zodat ik ook weer van jou mag leren.