Fouten maken MOET!

Fouten maken MOET!

Fouten maken, vind jij dat ook zo verschrikkelijk?

Wanneer je iets nieuws gaat doen, er iets spannends staat te gebeuren bestaat de kans dat er allerlei catastrofale fantasieën en/of dwingende voorwaarden in je hoofd voorbij komen. Allemaal zaken die je belemmeren in de uitvoering, je tegenhouden om stappen te zetten, of die je beperken in wat feitelijk mogelijk is.


Catastrofale fantasie

Dit zijn allemaal verschillende gedachtes en ideeën van zaken die volgens jou per se NIET mogen gebeuren:

  • Hoe wil je niet gezien worden?
  • Waar heb je weerstand tegen?
  • Wat mogen ze niet van je ontdekken?
  • Hoe mag de ander (je kind, partner, collega) niet zijn?

 

Dwingende voorwaarde

Waar moet per se aan voldaan worden?:

  • Wat moet de uitkomst zijn?
  • Hoe moet je zelf zijn?
  • Hoe moet de ander zich gedragen?
  • Welke relatie moet er zijn?
  • Hoe snel moet het gaan?

 

Waarom fouten maken MOET!

Mogelijk zorgen bovenstaande gedachtes ervoor dat je niet eens aan iets nieuws begint, of op zijn minst dat je niet het maximale uit jezelf haalt. Als je niet aan iets nieuws begint heb je het mega grote voordeel.., dat er inderdaad ook niets fout kan gaan. Hè hè.., dat is heerlijk!

Tegelijkertijd kleven er echter ook (minimaal) twee hele grote nadelen aan ‘niks doen’:
Zoals je al in mijn blog ( https://www.janeschlijper.nl/weet-wanneer-allerbeste-leert/  ), hebt kunnen lezen, vindt leren, groeien, ontwikkelen ALLEEN maar plaats in je discomfort zone. Als je per se geen fouten wil maken, gebeurt er dus ook niks, sta je stil. Niet even, maar constant.., geen groei, geen ontwikkeling.

 

Dus:


En daar hoort fouten maken dus onlosmakelijk bij!

Je tweede grote verlies bij deze houding is: je onthoudt de ander de kans om van jou te leren en wat jij eigenlijk te geven hebt. Jouw wijze les, jouw kracht, jouw kwetsbaarheid, jouw inzicht.
Hmmm, er is dus niet alleen een verlies voor jou, maar ook voor de ander.

 

Welke wijze les mocht ik leren?

Voor mij is (en heel langzaam aan ook steeds meer ‘was’, gelukkig!) het maken van fouten het meest verschrikkelijke dat me kan overkomen. Ik zal en moet het eerst helemaal in de vingers hebben voordat…

Want anders ga ik af;
Vindt de ander mij niet goed genoeg;
Ontdekt de ander dat ik het vaak ook niet weet

Op een hele koude ochtend ergens in januari ging ik een rondje rennen in het bos, zoals ik wel vaker doe (Weet dat ik heel graag sport, dan ook graag flink zweet, maar niet graag ‘vies’ word). Na een minuut of 8 rennen liep ik op het pad, met rechts van me het grote water en links van me een klein beekje, anderhalve meter lager dan dat het pad ligt. Midden op het pad staat een dikke boom en daar kun je links of rechts langs. Eigenlijk pak ik altijd rechts en die ochtend beslis ik ineens, in een split second, links te nemen. Terwijl ik zo’n beetje de eerste stap links van de boom zet stamp ik met mijn rechtervoet tegen de wortel van de boom en struikel. Meteen merk ik dat mijn linkervoet ergens in de lucht zweef.. en ik.., jawel.., die eerder genoemde anderhalve meter naar beneden kukel.

‘Oh nee, oh nee, kijk mij nou’, schiet nog door mijn hoofd terwijl ik met twee voeten naast elkaar in de beek land. Door de flinke sprong en het hoogteverschil verlies ik mijn evenwicht en val achterover zodat ik tot aan mijn middel in STEENKOUD water zit. Behalve dat ik werkelijk naar lucht zit te happen omdat het zo ontzettend koud is realiseer ik me ook meteen hoe hilarisch dit eruit moet zien en krijg acuut de slappe lach.
Wat nu? Ik ben nat, heel erg vies, steenkoud en zit anderhalve meter ‘onder de grond’.

Ben snel gaan staan en heb eens goed om me heen gekeken. Een stukje verder stond een klein boompje langs de kant van de beek waar ik me aan op kon trekken (heb wel eerst goed gespiekt of er niet links of rechts op het pad iemand aan kwam, hi hi). Wel meteen besloten me om te draaien en terug naar huis te rennen. GELUKKIG had ik een zwarte renbroek aan en zag je niet hoe vies ik was. Onderweg nog verschillende mensen tegengekomen die ik met een grijns op mijn gezicht vriendelijk een goedemorgen gewenst heb. Weet niet of ze mij geroken hebben nadat we elkaar gepasseerd waren?

Tijdens het terug naar huis rennen ging er meteen door mijn hoofd: Waarom is dit gebeurd en wat heb ik hieruit te leren? Eigenlijk kwam het antwoord meteen binnen en de rest van de dag kreeg ik de grijns niet meer van mijn gezicht af. En eigenlijk nu nog steeds niet als ik er weer aan terug denk.

 

Wat heb ik mogen leren, ervaren van mijn fouten?:

Doe eens iets anders, iets nieuws, dan dat je gewend bent, want pas dan is leren mogelijk (ga links van de boom).
ALS het dan toch fout gaat heb ik altijd mijn humor die ‘het probleem’ meteen een stuk lichter maakt. Als ik val.., sta ik gewoon weer op (ruggengraat genoeg). Ik overzie het geheel en ga op zoek naar oplossingen (de boom een eindje verderop). Na het kiezen van een oplossing kom ik in actie en voer uit (uit de beek klimmen, terug naar huis rennen, de renkleding wassen en ik in de douche). Na afloop reflecteer ik op het hele voorval en haal eruit wat ik ervan te leren heb en/of wat een volgende keer anders te doen.

Conclusies:
Op de eerste plaats vergaat de wereld vergaat niet als ik een fout maak (dat gevoel had ik wel altijd).
Ik heb allerlei waardevolle kwaliteiten in huis om ‘mijn fout’ te herstellen. Vertrouw dus op mij!
Van fouten maken kan je leren, in mijn geval een paar mooie inzichten.

 

VRAAG aan jou:

Hoe sta jij ten opzichte van ‘fouten maken’? Heb je er een haat of een liefde verhouding mee?
Laat het me weten in een reactie hieronder zodat ik ook weer van jou mag leren.

Onrust, hoe pak je dit gevoel aan?

Onrust, hoe pak je dit gevoel aan?

Onrust.., is dat iets dat jij wel eens voelt? Twijfel jij ook wel eens of het je wel allemaal gaat lukken? Of je wel het goede doet? Of jij wel de juiste persoon bent en kunt zijn om dat bepaalde resultaat neer te zetten? Ik wel in ieder geval, vanmorgen nog! En om dan van onrust via compassie weer naar de juiste actie te kunnen gaan,  is toch wel een vreemde kronkel! Of toch niet?

 

Onrust

Vanmorgen was voor mij weer eens zo’n dag. De onrust giert door mijn lijf. Waar ik gisteren tijdens het werken nog dacht dat ik goed bezig was, twijfel ik vandaag over alles. Ik voel onrust, maar dat is maar de laag aan de oppervlakte. Waar komt die onrust vandaan? Voor mij geldt dat mijn onrust een voortvloeisel is van mijn enorm kritisch zijn op mezelf. Het is zelden goed genoeg en het gaat zelden snel genoeg. En als ik in die spiraal zit voel ik de onrust thermometer stijgen.., drastisch stijgen. En dat is niet fijn! Toch is er ook een andere kant.

 

Een gevoel van onrust en kritisch zijn.., helpt!

Zelf vond ik het altijd een beetje ‘grrrrr’ klinken als ik hoorde dat iemand zei: Accepteer je onrust, accepteer je onzekerheid, accepteer je kritisch zijn op jezelf. Ja duh!!!
Door de jaren heen wat wijzer geworden, maakt dat ik er nu wel iets mee kan. Ik snap het en ben het er zelfs mee eens. Daar begint het om er anders mee om te kunnen gaan.

Want.., ik kan het wel proberen te negeren, vaak geprobeerd zelfs. Dat kost me echter alleen maar heel veel negatieve energie. En.., het heeft geen nut, want het gevoel, die gedachte is er toch echt! Sterker nog, die onrust die ik voel omdat het niet snel goed genoeg is, heeft ook een positieve kant. Die heeft me al heel ver gebracht. Het maakt nl. dat ik hard werk en kwaliteit lever. Het helpt om mijn werk goed te doen. Dat is mooi, maakt me ook met regelmaat trots op wat ik doe. En van daaruit is mezelf accepteren ineens een stuk gemakkelijker, want het brengt me ook iets.

Ik voel onrust, voel me onzeker en ben kritisch. En dat is oké!

Van jezelf houden

 

Helpt het me NU ook?

Vanmorgen merk ik dat het me niet helpt. Want als ik daar te ver in doorschiet (en dat doe ik nu dus), blokkeer ik. Voel ik de stress stijgen en zorgt mijn onrust ervoor dat ik gister lastig in slaap viel en nu niet weet wat te doen. Waar te beginnen. Dat deel van mij, wat en wie ik OOK ben, helpt me vandaag dus niet.
Blijkbaar heb ik iets anders nodig. Hmmm., wat heb ik nu nodig? En hé.., al mijmerend komt in me op dat ik kan kiezen. Ik kan vandaag voor iets anders kiezen, iets dat me voor nu WEL op weg helpt.

 

Compassie

Het eerste dat in me opkomt, vanuit de gedachte van kritisch op mezelf zijn, is compassie. Niet meteen heel gemakkelijk, het tegenovergestelde van kritisch zijn zelfs. Het eerste wat er dan ook gebeurt is lichte weerstand: zo van.., leuk bedacht Jane, maar zo gemakkelijk werkt het natuurlijk niet!
Toch schiet me dit woord met een reden te binnen, ga ik vanuit. Al verder mijmerend zie ik het deel van het woord dat mijn aandacht trekt.., PASSIE. Jaaaa!
Passie maakt dat ik eigenlijk meteen energie krijg, enthousiast word. De letterlijk gevoelde blokkade wordt zachter en verdwijnt. Nu heb ik niet pushen nodig om van mijn onrust af te komen, maar werken vanuit mijn passie en vanuit compassie.

En jawel, een nieuw blog is geboren. Ik heb mijn onrust bekeken en onderzocht, kwam uiteindelijk terecht bij (com)passie als dat wat ik nu nodig heb en.., ik kan aan de slag. Mijn onrust is voor nu verdwenen, tot een volgende keer me weer iets anders triggert natuurlijk. Zo gaat dat, steeds ontstaat er een diepere laag waarop je hetzelfde thema weer mag tegenkomen!

 

Herken jij de onrust waar ik het over heb en levert je dit ook soms stress op? Maakt het je passief, blokkeer je en word je onzeker?

Je hebt iets te kiezen, jij kan er zelf iets aan doen. Wil je concreet aan de slag, dan is mijn GRATIS E-cursus ‘De tijd vliegt, maar jij bent de piloot’, misschien iets voor jou. Je leert hoe onrust en stress er voor jou uitziet en HOE jij er zelf iets aan kan doen.
Klik op de afbeelding voor meer info én om je aan te melden natuurlijk!

stress